Observatorium – De directeur van het museum voor hedendaagse kunst

Als ik wil voelen
hoe het voelt
om kunstenaar te zijn
neem ik wel eens een leeg blikje Cola
deuk het onder mijn voet
en plaats het verminkte objet trouvé
in de witte ruimte van mijn museum

Als iedereen naar huis is
observeer ik het voorwerp aandachtig.
Al snel voltrekt zich
het onvermijdelijke proces
namelijk
het banale stukje blik
is niet meer denkbaar op een andere plek
dan op de nietszeggende plaats die ik hem intuïtief had toegekend.

Daar gaat het altijd om
het fataal

definitieve.

Hier staat de wereld stil.
Alles hoort hier thuis
op een dag
valt alles
in de definitieve
stilstand

De bezem
Het wrakhout
Het klaaglied
De vlinder
De röntgenfoto
De testikels
De boog
Het ijs
De goudvis
Het ei
De schreeuw
De geuren.

De cafetaria is leeg.
Ik ga achter de toog en schenk me een Bordeaux uit.
Wijn ruikt naar rebellie
en roofdieren
als je alleen bent
in een museum
na sluitingstijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s